{"id":3107,"date":"2017-02-16T08:19:09","date_gmt":"2017-02-16T07:19:09","guid":{"rendered":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/?p=3107"},"modified":"2017-11-19T14:42:27","modified_gmt":"2017-11-19T13:42:27","slug":"studium-w-szmaragdzie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/agapilecka.pl\/blog\/studium-w-szmaragdzie\/","title":{"rendered":"Studium w Szmaragdzie"},"content":{"rendered":"

Tre\u015b\u0107 poni\u017cszej recenzji ukaza\u0142a si\u0119 w „Bramie” (Czasopismo Brama \u2013 1(4)\/2016<\/a>)<\/em>
\n\"studium\"<\/p>\n

W 1887 roku zosta\u0142a wydana powie\u015b\u0107 „Studium w szkar\u0142acie” autorstwa Arthura Conan Doyle\u2019a. To pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 z cyklu, kt\u00f3rej bohaterem jest Sherlock Holmes. Od tego czasu adres 221B Baker Street w Londynie, kojarzony jest jednoznacznie z detektywem oraz doktorem Watsonem. Nawet H. P. Lovecraft uwielbia\u0142 tw\u00f3rczo\u015b\u0107 Doyl’a. Zaczytywa\u0142 si\u0119 w przygodach detektywa ju\u017c od najm\u0142odszych lat, co mia\u0142o wp\u0142yw nie tylko na niekt\u00f3re tre\u015bci, ale i na konstrukcj\u0119 jego tw\u00f3rczo\u015bci.<\/p>\n

Cthulhu to chyba najbardziej rozpoznawany tw\u00f3r Lovecrafta. Tak bardzo wch\u0142oni\u0119ty do popkultury, \u017ce znaj\u0105 go nawet Ci, kt\u00f3rzy z groz\u0105 nie maj\u0105 zbyt wiele wsp\u00f3lnego. Wielki Przedwieczny jest najbardziej znanym b\u00f3stwem wspominanym w mitycznej ksi\u0119dze Necronomicon.<\/p>\n

W 2003 roku zosta\u0142a wydana antologia r\u00f3\u017cnych autor\u00f3w, \u0142\u0105cz\u0105ca opowie\u015bci o Sherlocku i \u015bwiecie wykreowanym przez Lovecrafta. To w\u0142a\u015bnie tam mo\u017cna by\u0142o przeczyta\u0107 wielokrotnie nagradzane opowiadanie Neila Gaimana. „Studium w Szmaragdzie” to tekst o tym, jak Holmes spotyka Cthulhu. Tekst, kt\u00f3ry zainspirowa\u0142 Martina Wallace’a do stworzenia gry planszowej, o tym samym tytule.<\/p>\n

Pytanie tylko, czy ta ca\u0142a wiedza jest nam potrzebna do rozpocz\u0119cia gry? Zdecydowanie nie. Osoby nie znaj\u0105ce fabu\u0142y \u017cadnej z tych opowie\u015bci, r\u00f3wnie\u017c mog\u0105 gra\u0107 w t\u0119 pozycj\u0119 i \u015bwietnie si\u0119 bawi\u0107. Jednak\u017ce nie trudno si\u0119 domy\u015bli\u0107, \u017ce wi\u0119ksz\u0105 przyjemno\u015b\u0107 z rozgrywki, b\u0119d\u0105 czerpali ludzie zafascynowani lub chocia\u017c znaj\u0105cy wy\u017cej wspomniane historie. Pow\u00f3d jest jeden: gra jest niesamowicie klimatyczna. Klimat \u00f3w przejawia si\u0119 zar\u00f3wno w przepi\u0119knej grafice, kt\u00f3rej autorem jest Ian O’Toole, ale tak\u017ce w wyst\u0119puj\u0105cych postaciach. Poza oczywistymi bohaterami jak: Sherlock Holmes, Doktor Watson, Inspektor Lastrade, Cthulhu i masa Przedwiecznych, na kartach znajdziemy tak\u017ce osoby, kt\u00f3re w jaki\u015b spos\u00f3b wpisa\u0142y si\u0119 do historii i nie s\u0105 fikcyjne. W talii znajdziemy na przyk\u0142ad anarchist\u00f3w takich jak Leon Czolgosz, Ravachol czy Emma Goldman. S\u0105 tu Fenianie, Wolnomularze i nawet Zygmunt Freud. Jednak\u017ce dla rozgrywki nazwy postaci nie maj\u0105 znaczenia. Dla klimatu, jak najbardziej. A w\u0142a\u015bnie klimat jest tu najwi\u0119kszym atutem, dlatego tak du\u017co o nim wspominam.<\/p>\n

\"studium1\"<\/p>\n

Jest 1882 rok. Od siedmiuset lat Przedwieczni rz\u0105dz\u0105 planet\u0105. Ka\u017cdy gracz przynale\u017cy do jednej z dw\u00f3ch frakcji. Lojali\u015bci godz\u0105 si\u0119 z panuj\u0105cym porz\u0105dkiem. Restauracjoni\u015bci chc\u0105 uwolni\u0107 \u015bwiat przed arystokracj\u0105 (Przedwiecznymi). Problem polega na tym, \u017ce to\u017csamo\u015b\u0107 graczy jest ukryta. Zatem je\u015bli podczas rozgrywki nie domy\u015blimy si\u0119, kim jest przeciwnik, nie da si\u0119 stwierdzi\u0107 kto wygrywa. Mo\u017cemy zabawi\u0107 si\u0119 w Holmes’a i za pomoc\u0105 dedukcji odgadn\u0105\u0107 to\u017csamo\u015b\u0107 przeciwnika, co nie zawsze jest \u0142atwe. Dlatego te\u017c jest tu sporo miejsca na blef.<\/p>\n

„Studium w Szmaragdzie” to gra \u0142\u0105cz\u0105ca w sobie dwa mechanizmy: budowania talii i area control. Czyli m\u00f3wi\u0105c pro\u015bciej: zajmowanie i zarz\u0105dzanie obszarami zaj\u0119tymi przez graczy, a tak\u017ce dokupowanie dodatkowych kart w grze, aby umocni\u0107 sw\u0105 tali\u0119 podstawow\u0105 i roz\u0142o\u017cy\u0107 przeciwnik\u00f3w na \u0142opatki. Rozwalanie rywali jest tu bardzo cz\u0119stym zabiegiem. Rozgrywka jest pe\u0142na negatywnych interakcji, co dla jednych mo\u017ce by\u0107 wad\u0105, za\u015b dla innych zalet\u0105.<\/p>\n

Ka\u017cdy z graczy otrzymuje na pocz\u0105tku wspomnian\u0105 ju\u017c kart\u0119 sekretnej to\u017csamo\u015bci, dzi\u0119ki kt\u00f3rej wie kim jest i co najbardziej mu si\u0119 op\u0142aca (ka\u017cda z frakcji otrzymuje punkty za inne dzia\u0142ania). Rozdajemy te\u017c karty startowe, kostki wp\u0142yw\u00f3w i agent\u00f3w. Przygotowanie planszy i roz\u0142o\u017cenie na niej wszystkich element\u00f3w zajmuje sporo czasu, ale po kilku rozgrywkach nabieramy wprawy i robimy to automatycznie. Dodatkowym plusem jest tutaj pi\u0119kna wypraska i spora ilo\u015b\u0107 woreczk\u00f3w strunowych. Dzi\u0119ki temu przechowywanie licznych element\u00f3w jest \u0142atwiejsze, a zachowuj\u0105c porz\u0105dek sprawniej nam idzie roz\u0142o\u017cenie element\u00f3w do kolejnej gry.<\/p>\n

Cel gry to oczywi\u015bcie zdobycie najwi\u0119kszej ilo\u015bci punkt\u00f3w. Cho\u0107 pozornie walczymy dla Lojalist\u00f3w lub Restauracjonist\u00f3w, tak zwyci\u0119zc\u0105 jest tylko jedna osoba. Nawet je\u015bli na torze punktowym danej frakcji, kt\u00f3ra\u015b ma zdecydowan\u0105 przewag\u0119, nie wyklucza to zwyci\u0119stwa cz\u0142onka „dru\u017cyny” przeciwnej. \u00d3w \u015bwiat pe\u0142en jest szpieg\u00f3w i agent\u00f3w. Konspiracja i zdrada s\u0105 tu na porz\u0105dku dziennym. Lepiej nie ufa\u0107 nikomu i egoistycznie zatroszczy\u0107 si\u0119 o w\u0142asny ty\u0142ek: wtedy mamy szans\u0119 przetrwa\u0107 i zwyci\u0119\u017cy\u0107.<\/p>\n

\"studiumpudlo\"<\/p>\n

Podczas ka\u017cdej tury gracz mo\u017ce wykona\u0107 dwie, wybrane przez niego akcje. Ma mo\u017cliwo\u015b\u0107 przej\u0119cia karty z planszy, umieszczenia lub odzyskania kostek wp\u0142yw\u00f3w, przesuni\u0119cia agent\u00f3w lub znacznik\u00f3w, dokonania zab\u00f3jstwa, odrzucenie kart, spasowania lub wykonania akcji z karty. Je\u015bli chodzi o t\u0119 ostatni\u0105, to s\u0105 karty zawieraj\u0105ce akcj\u0119 jednorazow\u0105, a s\u0105 te\u017c takie wielokrotnego u\u017cytku. Jedn\u0105 z odnawialnych i bardzo wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cych si\u0119, jest karta „Zombie”. Z pocz\u0105tku mia\u0142am problem ze zrozumieniem jej dzia\u0142ania. Jest to jedna z rzeczy, kt\u00f3rej instrukcja nie t\u0142umaczy do ko\u0144ca i s\u0105 w niej pewne niejasno\u015bci. Chodzi o to, \u017ce u\u017cywaj\u0105c owej karty, mo\u017cemy umie\u015bci\u0107 na planszy figurki zombie. Przy kolejnych zagraniach, mo\u017cemy za po\u015brednictwem martwych trup\u00f3w, usuwa\u0107 agent\u00f3w przeciwnik\u00f3w. Mam do\u015b\u0107 ambiwalentny stosunek odno\u015bnie tego zagrania. Z jednej strony, wiadomo, uwielbiam zombie. Z drugiej natomiast, jako\u015b mi si\u0119 to gryzie klimatycznie, k\u0142\u00f3ci mi si\u0119 z ca\u0142\u0105 koncepcj\u0105 gry i zwyczajnie zaburza rozgrywk\u0119. Gdy w talii jednej z os\u00f3b pojawi si\u0119 ta karta, skupia ona ca\u0142\u0105 uwag\u0119 na niszczeniu przeciwnika za po\u015brednictwem nieumar\u0142ych, zapominaj\u0105c o ca\u0142ej fabule. Przedwieczni schodz\u0105 na dalszy plan, spisek idzie w zapomnienie, a je\u015bli gramy w dwie osoby, istnieje spora szansa, \u017ce w puli kart roz\u0142o\u017conej na planszy nie trafimy na Cthulhu lub Stowarzyszenie Leopolda, a to jedyna szansa na wyeliminowanie z gry zombiak\u00f3w. Mam wra\u017cenie, \u017ce ta karta i figurki s\u0105 tu zb\u0119dne. Mog\u0142yby by\u0107 do dokupienia za jakie\u015b grosze jako dodatek do gry, ale w podstawowej wersji niezbyt mi pasuj\u0105, mimo i\u017c to ja zawsze walcz\u0119 o t\u0119 kart\u0119 i wybijam przeciwnik\u00f3w z jej pomoc\u0105.<\/p>\n

Niezbyt ciekawa sytuacja nast\u0119puje podczas gdy gracze chc\u0105 zdoby\u0107 t\u0119 sam\u0105 kart\u0119 i uparcie o ni\u0105 walcz\u0105, prze\u015bcigaj\u0105c si\u0119 w ilo\u015bci po\u0142o\u017conych klock\u00f3w wp\u0142yw\u00f3w. Ma to miejsce w wariancie dwuosobowym i po d\u0142u\u017cszym czasie takiej rywalizacji, jest po prostu nu\u017c\u0105ce. Dlatego te\u017c bezpieczniejsza pod tym wzgl\u0119dem i bardziej interesuj\u0105ca jest gra wi\u0119ksz\u0105 ekip\u0105. I najlepiej jak mamy ju\u017c sta\u0142\u0105 ekip\u0119, bo t\u0142umaczenie zasad nowym graczom zajmuje sporo czasu. A gdy s\u0105 to gracze pocz\u0105tkuj\u0105cy, nowi w plansz\u00f3wkowym \u015bwiecie, wdro\u017cenie si\u0119 i zrozumienie zasad, nawet je\u015bli znaj\u0105 fabu\u0142\u0119, mo\u017ce zaj\u0105\u0107 im wi\u0119cej ni\u017c chwil\u0119.<\/p>\n

Wydawnictwo Phalanx ju\u017c niejednokrotnie wypuszcza\u0142o na rynek gry Martina Wallace’a. Z kolei Martin ju\u017c niejednokrotnie inspirowa\u0142 si\u0119 literatur\u0105, tworz\u0105c swoje dzie\u0142a. My\u015bl\u0119, \u017ce to kolejny tw\u00f3r, kt\u00f3ry mu si\u0119 uda\u0142. A zdecydowanie taki, z kt\u00f3rego Phalanx mo\u017ce by\u0107 dumny, bo jako\u015b\u0107 wykonania jest powalaj\u0105ca. Co prawda fioletowe i zielone elementy mog\u0142yby by\u0107 dok\u0142adniej pomalowane, by kolory by\u0142y tak \u017cywe i intensywne jak pozosta\u0142e. Ko\u015b\u0107 poczytalno\u015bci mog\u0142aby by\u0107 odrobin\u0119 ci\u0119\u017csza, aby lepiej si\u0119 ni\u0105 rzuca\u0142o. Ale s\u0105 to szczeg\u00f3\u0142y, o kt\u00f3rych wspominam tylko dlatego, \u017ce nie mam ju\u017c czego zarzuci\u0107, je\u015bli chodzi o wykonanie. Poza tymi drobiazgami, „Studium w Szmaragdzie” wizualnie jest idea\u0142em. A je\u015bli chodzi o mechanik\u0119 i sam\u0105 rozgrywk\u0119, jest bardzo dobr\u0105 gr\u0105 i wr\u0119cz obowi\u0105zkow\u0105 dla fan\u00f3w wspomnianych klimat\u00f3w.<\/p>\n

Zalety:<\/span><\/h2>\n

– \u015bwietna grafika
\n– dobrze oddany klimat
\n– sporo negatywnej interakcji
\n– ukryta to\u017csamo\u015b\u0107
\n– optymalna d\u0142ugo\u015b\u0107 rozgrywki
\n– nie trzeba zna\u0107 fabu\u0142y
\n– wypraska
\n– pi\u0119kne wykonanie<\/p>\n

Wady:<\/span><\/h2>\n

– niejasno\u015bci w instrukcji
\n– d\u0142ugie t\u0142umaczenie zasad nowym graczom
\n– brak „\u015bci\u0105gawek” dla graczy
\n– mo\u017ce by\u0107 trudna dla pocz\u0105tkuj\u0105cych
\n– Zombie<\/p>\n

\"studiumelement\"<\/p>\n

Co mamy w pudle?<\/strong>
\n– kartonow\u0105 plansz\u0119
\n– 140 kart
\n– 2 znaczniki tor\u00f3w
\n– 15 znacznik\u00f3w poczytalno\u015bci
\n– 5 znacznik\u00f3w punkt\u00f3w zwyci\u0119stwa
\n– 50 kostek wp\u0142yw\u00f3w
\n– 50 agent\u00f3w
\n– 6 pionk\u00f3w zombie
\n– kostk\u0119 poczytalno\u015bci
\n– instrukcj\u0119<\/p>\n