{"id":963,"date":"2014-10-08T23:17:55","date_gmt":"2014-10-08T22:17:55","guid":{"rendered":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/?p=963"},"modified":"2014-10-11T23:42:30","modified_gmt":"2014-10-11T22:42:30","slug":"mewa-dziwna-sztuka-teatr-gdynia-glowna","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/mewa-dziwna-sztuka-teatr-gdynia-glowna\/","title":{"rendered":"Mewa. Dziwna sztuka. – Teatr Gdynia G\u0142\u00f3wna"},"content":{"rendered":"

Antoni Czechow by\u0142 dramatopisarzem i nowelist\u0105. Ten klasyk rosyjski zas\u0142yn\u0105\u0142 g\u0142\u00f3wnie dzi\u0119ki ukazywaniu tragizmu zwyk\u0142ej egzystencji. „Mewa” to jeden z najbardziej znanych dramat\u00f3w pisarza, dlatego tekst ten, doczeka\u0142 si\u0119 kolejnej inscenizacji, a w zasadzie to kilku. <\/p>\n

„Zaczyniania Teatralne. Peron -1” by\u0142y warsztatami, dzi\u0119ki kt\u00f3rym powsta\u0142y trzy wersje „Mewy” Czechowa, przygotowane pod okiem trzech re\u017cyser\u00f3w. „Mewa. Dziwna sztuka.” to w\u0142a\u015bnie jeden z efekt\u00f3w owego projektu, kt\u00f3ry powsta\u0142 pod nadzorem Ewy Ignaczak.<\/p>\n

\"plakat\"<\/a>Fragment plakatu ze strony: http:\/\/www.teatrgdyniaglowna.pl\/pl\/node\/378<\/small><\/p>\n

Cztery aktorki, niewielka przeno\u015bna scena, dwa krzes\u0142a, kilka stoj\u0105cych pulpit\u00f3w, butelka z wod\u0105, troch\u0119 kredy, zapalniczka i papieros. To chyba wszystkie rzeczy, jakich u\u017cy\u0142a Ewa Ignaczak, aby pokaza\u0107 \u015bwiatu sw\u0105 wizj\u0119, interpretacj\u0119 dzie\u0142a. Kr\u00f3luje tutaj minimalizm, co jest wspania\u0142\u0105 odskoczni\u0105 od spektakli przepe\u0142nionych rekwizytami. Istotna jest tu gra aktorska, a nie to czy scenografia jest bogatsza i bardziej zagracona ni\u017c nasze w\u0142asne mieszkanie. <\/p>\n

Ma\u0142o, ma\u0142o wszystkiego – tak mo\u017cna by to okre\u015bli\u0107. Jednak mimo i\u017c ma\u0142o, to o jeden szczeg\u00f3\u0142 by\u0142o dla mnie za du\u017co. Jedna rzecz mi przeszkadza\u0142a, a mianowicie damskie kolczyki, w uszach jednej z aktorek odgrywaj\u0105cych m\u0119sk\u0105 rol\u0119. Nie wiem czy by\u0142 to zabieg celowy czy zwyk\u0142a nieuwaga i przeoczenie, jednak\u017ce ten drobny szczeg\u00f3\u0142 w pewien spos\u00f3b k\u0142\u00f3ci\u0142 si\u0119 i przeszkadza\u0142 mi z przyzwyczajeniem si\u0119 do to\u017csamo\u015bci aktorki.<\/p>\n

Kobiety gra\u0142y cztery, jednak dwie z nich wcieli\u0142y si\u0119 w role m\u0119skie. Ma\u0142gorzata Polakowska i Agata Mieniuk to kolejno: Borys i Konstanty. Obaj panowie s\u0105 pisarzami, jednak\u017ce ten pierwszy odni\u00f3s\u0142 wi\u0119kszy sukces i tym samym skrad\u0142 serce ukochanej Konstantego. Obie, utalentowane aktorki walcz\u0105 o wzgl\u0119dy Niny. My\u015bl\u0119, \u017ce z ch\u0119ci\u0105 zawalczy\u0142yby te\u017c inne osoby, nawet te siedz\u0105ce na widowni, gdy\u017c Malina Chojecka, kt\u00f3ra wcieli\u0142a si\u0119 w jej rol\u0119 wypad\u0142a rewelacyjnie. Uroda aktorki i wyraziste, niekiedy skrajne emocje zachwycaj\u0105 i sprawiaj\u0105, \u017ce chcemy ch\u0142on\u0105\u0107 dalej i odczuwa\u0107 ka\u017cd\u0105 chwil\u0119 60. minutowego spektaklu. Zatem nic dziwnego, \u017ce Irina (Ida Bocian), by\u0142a zazdrosna o t\u0119 m\u0142od\u0105, rozmarzon\u0105 aktoreczk\u0119. <\/p>\n

Ignaczak zastosowa\u0142a w sztuce bardzo ciekawy zabieg. Didaskalia, tak d\u0142ugie, szczeg\u00f3\u0142owe i charakterystyczne dla Czechowa, s\u0105 czytane. Aktorzy recytuj\u0105 ich tekst, dzi\u0119ki czemu mo\u017cemy wyobrazi\u0107 sobie scenografi\u0119, kt\u00f3rej przecie\u017c nie ma. R\u00f3wnie\u017c kurtyna, spogl\u0105danie na zegarek, w zasadzie to praktycznie wszystko, jest zasygnalizowane przez kt\u00f3r\u0105\u015b z aktorek. <\/p>\n

Mn\u00f3stwo emocji, k\u0142amstwa, manipulacje, ci\u0105g\u0142a pogo\u0144 – to skutek „\u017ale” ulokowanych uczu\u0107. Ka\u017cdy kocha innego. Konstanty zadurzony jest w Ninie, kt\u00f3ra pragnie Borysa. Irina bez Borysa \u017cy\u0107 nie mo\u017ce, a ten z kolei, chyba nie do ko\u0144ca wie czego chce, mi\u0119dzy innymi st\u0105d to ca\u0142e zamieszanie. Spektakl jest bardzo intensywny. To godzinna podr\u00f3\u017c przez najr\u00f3\u017cniejsze, silne emocje, kt\u00f3re s\u0105 bardzo dobrze odegrane. <\/p>\n

\"mewa\"<\/a><\/p>\n

Bohaterowie rozmawiaj\u0105 nad sensem sztuki. Dyskutuj\u0105 na temat s\u0142awy. G\u0142\u00f3wnym tematem dialog\u00f3w jest w\u0142a\u015bnie to, jak ka\u017cdy z nich odbiera sztuk\u0119, co ona znaczy. A tytu\u0142 tego konkretnego spektaklu sugeruje nam, \u017ce jest ona po prostu dziwna.<\/p>\n

Jednak teraz, pisz\u0105c recenzj\u0119, zacz\u0119\u0142am zastanawia\u0107 si\u0119 g\u0142\u0119biej nad tytu\u0142em. Czy ta dziwna sztuka, dotyczy sztuki, jako dzie\u0142a artystycznego czy sztuki jako co\u015b pojedynczego, przedmiotu b\u0105d\u017a zwierz\u0119cia? W tym przypadku, sztuka, jako jedna mewa. Czy chodzi o t\u0119 dziwn\u0105, tytu\u0142ow\u0105 mew\u0119, z kt\u00f3r\u0105 uto\u017csamia\u0142a si\u0119 Nina? Czy zwyczajnie o to, co aktorki zaprezentowa\u0142y na scenie? A mo\u017ce chodzi o jedno i drugie jednocze\u015bnie? Tego nie wiem. Nie mam poj\u0119cia jaki by\u0142 zamys\u0142. I pewnie nigdy si\u0119 nie dowiem, ale dobrze mi z tym. Taka nutka niepewno\u015bci, niewiedzy na koniec, wspaniale dope\u0142nia t\u0119 dziwno\u015b\u0107, kt\u00f3r\u0105 mia\u0142am okazj\u0119 zobaczy\u0107 na scenie. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Antoni Czechow by\u0142 dramatopisarzem i nowelist\u0105. Ten klasyk rosyjski zas\u0142yn\u0105\u0142 g\u0142\u00f3wnie dzi\u0119ki ukazywaniu tragizmu zwyk\u0142ej egzystencji. „Mewa” to jeden z<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[158,239],"tags":[407,403,402,405,404,406,408,400,401],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/963"}],"collection":[{"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=963"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/963\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":967,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/963\/revisions\/967"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=963"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=963"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=963"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}