Czym by\u0142o to wn\u0119trze? Czy to wn\u0119trze samego autora? Czy mo\u017ce tylko otch\u0142a\u0144 jego wyobra\u017ani? Czymkolwiek by to nie by\u0142o, przepad\u0142am. Zatopi\u0142am si\u0119 w ciemnej przestrzeni („ciemnej jak wino”). Wynurza\u0142am si\u0119 spod jej fal, po to tylko, by po chwili zn\u00f3w zaton\u0105\u0107, p\u00f3\u017aniej wyp\u0142yn\u0105\u0107 na powierzchnie, zaczerpn\u0105\u0107 odrobin\u0119 powietrza i nast\u0119pnie zn\u00f3w zagin\u0105\u0107 pod jej tafl\u0105. Dryfowa\u0142am do\u015b\u0107 d\u0142ugo. Nieustannie. A\u017c do momentu, gdy przewr\u00f3ci\u0142am ostatni\u0105 stron\u0119 i powoli zacz\u0119\u0142am powraca\u0107 do rzeczywisto\u015bci.<\/p>\n
Cho\u0107 przyznaj\u0119, \u017ce jeszcze nie do ko\u0144ca powr\u00f3ci\u0142am – co chyba wida\u0107 – i nie wiem czy chc\u0119 ju\u017c powr\u00f3ci\u0107 w pe\u0142ni. Wit Szostak posiad\u0142 umiej\u0119tno\u015b\u0107 wci\u0105gania mnie do swojego \u015bwiata. W jaki\u015b magiczny spos\u00f3b za ka\u017cdym razem mnie wci\u0105ga, wprawia w zadum\u0119 i ka\u017ce mi tam siedzie\u0107. No i siedz\u0119, pos\u0142usznie, bo c\u00f3\u017c innego mog\u0142abym uczyni\u0107?<\/p>\n
![\"zagrodazebow\"](\"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-content\/uploads\/2016\/12\/zagrodazebow.png\")
<\/p>\n
Jednak\u017ce tym razem jest troch\u0119 inaczej. Zagroda Z\u0119b\u00f3w<\/em> jest trudna do sklasyfikowania. Sam autor nie wiem jak okre\u015bli\u0107 to dzie\u0142o. Ni to poezja, ni to proza. Co\u015b z pogranicza. Tw\u00f3r dziwny. Skrawki. Szcz\u0105tki. I te szcz\u0105tki w\u0142a\u015bnie, s\u0105 niejako kontynuacj\u0105 mitu o Odysie. Szostak tworzy r\u00f3\u017cnorakie, alternatywne wersje mitu. Bawi si\u0119 wymy\u015blaj\u0105c najr\u00f3\u017cniejsze opcje, dziel\u0105c lektur\u0119 na dziewi\u0119\u0107 rozdzia\u0142\u00f3w. Ka\u017cdy z nich zawiera inny etap \u017cycia bohatera i jego najbli\u017cszych. <\/p>\n Zabieg intryguj\u0105cy. Pomys\u0142 do\u015b\u0107 nietypowy. Wykonanie – jak to w przypadku Szostaka bywa – bardzo dobre. Z pewno\u015bci\u0105 dla tych, kt\u00f3rzy ch\u0142on\u0119li mitologi\u0119 z zapartym tchem, zachwycali si\u0119 ka\u017cdym jej calem i do tej pory znaj\u0105 fragmenty na pami\u0119\u0107, b\u0119dzie to przygoda przyjemniejsza, barwniejsza, zawieraj\u0105ca wi\u0119cej smaczk\u00f3w. Dla mnie, osoby, kt\u00f3ra Odysa pami\u0119ta jak przez mg\u0142\u0119, pewne aspekty i nawi\u0105zania by\u0142y mniej istotne, bo mniej dostrzegalne, nie tak \u017cywe. Jednak\u017ce nie znaczy to, \u017ce takie osoby jak ja, nie b\u0119d\u0105 czerpa\u0107 rado\u015bci z lektury.<\/p>\n Dla mnie przekroczenie Zagrody Z\u0119b\u00f3w<\/em> i zatopienie si\u0119 w tym niecodziennym \u015bwiecie, by\u0142o niesamowit\u0105 przygod\u0105. Metaforyczn\u0105 podr\u00f3\u017c\u0105, pe\u0142n\u0105 r\u00f3\u017cnorakich emocji i przemy\u015ble\u0144. Szostak w swoich tekstach cz\u0119sto lubi si\u0119 \u0142apa\u0107 tematu przemijania. Zrobi\u0142 to tak\u017ce tym razem. Cho\u0107 mo\u017cliwe, \u017ce \u00f3w w\u0105tek widz\u0119 tylko ja, bo chc\u0119 go widzie\u0107. Nie wykluczone, \u017ce podr\u00f3\u017cuj\u0105c z Odysem, ka\u017cdy widzi go takim, jakim chce go widzie\u0107. Cho\u0107 wersji jest du\u017co, s\u0105 r\u00f3\u017cnorodne, to czytelnik wybiera sobie, kt\u00f3rego zapami\u0119ta najbardziej. To on decyduje, jakie emocje i przemy\u015blenia b\u0119d\u0105 mu w tej podr\u00f3\u017cy towarzyszy\u0107. Ja dostrzeg\u0142am przemijanie. Przemijanie, kt\u00f3re tak bardzo kojarzy mi si\u0119 z tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 Szostaka. Przemijanie, kt\u00f3re tak bardzo urzek\u0142o mnie w jego dzie\u0142ach. To, kt\u00f3re dotyczy ka\u017cdego z nas i niestety tak\u017ce ka\u017cdej lektury, z jak\u0105 w \u017cyciu si\u0119 zetkniemy. Zagrody Z\u0119b\u00f3w<\/em> tak\u017ce. Bardzo tego \u017ca\u0142uj\u0119.<\/p>\n Wzi\u0119\u0142am w r\u0119ce kolejn\u0105 publikacj\u0119 Szostaka wydan\u0105 przez Powergraph. Wzi\u0119\u0142am, pomaca\u0142am, obejrza\u0142am. Zdziwi\u0142o mnie, jaka jest cieniutka. Poczu\u0142am si\u0119 lekko<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":2802,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[448,776],"tags":[1091,886,885,879],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2799"}],"collection":[{"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2799"}],"version-history":[{"count":7,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2799\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2808,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2799\/revisions\/2808"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/2802"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2799"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2799"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2799"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\nZa ksi\u0105\u017ck\u0119 dzi\u0119kuj\u0119 wydawnictwu:<\/strong>
\n![\"powergraph](\"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-content\/uploads\/2016\/03\/powergraph-logo-150x150.jpg\"){kind=logo}
<\/a><\/center><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"