{"id":1992,"date":"2016-04-02T18:32:05","date_gmt":"2016-04-02T17:32:05","guid":{"rendered":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/?p=1992"},"modified":"2016-04-02T22:34:30","modified_gmt":"2016-04-02T21:34:30","slug":"wrozenie-z-wnetrznosci-wit-szostak","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wrozenie-z-wnetrznosci-wit-szostak\/","title":{"rendered":"Wr\u00f3\u017cenie z wn\u0119trzno\u015bci – Wit Szostak"},"content":{"rendered":"

„Wr\u00f3\u017cenie z wn\u0119trzno\u015bci” swoim tytu\u0142em przywodzi na my\u015bl krwawy obraz. Ludzie, kt\u00f3rzy widzieli co czytam, nie byli zbytnio zaskoczeni, znaj\u0105c m\u00f3j gust, moje zami\u0142owanie do masakry w ksi\u0105\u017ckach. My\u015bl\u0119 natomiast, \u017ce zaskoczeni byliby, gdyby zobaczyli co faktycznie skrywa najnowsza powie\u015b\u0107 Wita Szostaka. Jest ona zupe\u0142nie czym\u015b innym, ni\u017c mo\u017cemy spodziewa\u0107 si\u0119 po tytule. Czym\u015b, po co z ch\u0119ci\u0105 mog\u0142yby si\u0119gn\u0105\u0107 osoby, kt\u00f3re typowego horroru nie lubi\u0105, gdyby nie zmyli\u0142 i nie odstraszy\u0142 ich wprowadzaj\u0105cy w b\u0142\u0105d tytu\u0142.<\/p>\n

Czy to \u017ale, \u017ce jest czym innym? Czy to \u017ale, \u017ce nie jest to horror, \u017ce krew si\u0119 nie leje? Nie. Wr\u0119cz przeciwnie. Najstraszniejsze, najokropniejsze rzeczy, nie s\u0105 nierealne, fikcyjne. To co najbardziej przera\u017caj\u0105ce, jest realne, zwyk\u0142e, pospolite. Normalni ludzie, zwyczajne sytuacje. \u017bycie. \u017bycie jest tym, co wywo\u0142uje najwi\u0119cej l\u0119ku. I w\u0142a\u015bnie o \u017cyciu, opowiada nam autor.<\/p>\n

Wit Szostak to pseudonim, pod kt\u00f3rym pewien filozof z Krakowa tworzy, prze\u0142amuj\u0105c gatunkowe schematy. A tworzy bardzo dobrze, o czym \u015bwiadczy\u0107 mog\u0105 liczne nominacje, a tak\u017ce zdobyte nagrody literackie jak chocia\u017cby Nagroda im. Janusza A. Zajdla. Na temat wcze\u015bniejszej tw\u00f3rczo\u015bci autora nie wypowiem si\u0119, gdy\u017c nie mia\u0142am z ni\u0105 do czynienia na wi\u0119ksz\u0105 skal\u0119. Jednak\u017ce „Wr\u00f3\u017cenie z wn\u0119trzno\u015bci” bardzo dobitnie u\u015bwiadomi\u0142o mi, \u017ce to wielki b\u0142\u0105d, kt\u00f3ry jak najszybciej trzeba b\u0119dzie naprawi\u0107.<\/p>\n

To co rzuca si\u0119 w oczy jako pierwsze, to przepi\u0119kna ok\u0142adka. My\u015bl\u0119, \u017ce Powergraph jest na dobrej drodze, do przekonania mnie, \u017ce jednak twarda oprawa to nie taka wielka tragedia, jak zawsze uwa\u017ca\u0142am. Wspania\u0142a, czarna ok\u0142adka z kontrastuj\u0105cymi, bia\u0142ymi napisami. Na \u015brodku rze\u017aba kucaj\u0105cej kobiety, bez g\u0142owy. Prostota i minimalizm. To jedna z tych ok\u0142adek, jedno z takich wyda\u0144, obok kt\u00f3rych nie jestem w stanie przej\u015b\u0107 oboj\u0119tnie. Z ok\u0142adki dowiadujemy si\u0119 tak\u017ce, \u017ce jest to ksi\u0105\u017cka z serii Kontrapunkty.<\/p>\n

\"wnetrznosci<\/a><\/p>\n

Gdy ju\u017c sko\u0144czy\u0142am zachwyca\u0107 si\u0119 wydaniem i postanowi\u0142am rozpocz\u0105\u0107 lektur\u0119, wystarczy\u0142o pierwsze zdanie, bym zakocha\u0142a si\u0119 w tej ksi\u0105\u017cce. Oficjalnie mog\u0119 stwierdzi\u0107, \u017ce wierz\u0119 w mi\u0142o\u015b\u0107 od pierwszego zdania. I taka mi\u0142o\u015b\u0107 przytrafi\u0142a mi si\u0119 w\u0142a\u015bnie tutaj. Narracja mnie powali\u0142a sw\u0105 prostot\u0105, niekiedy chaosem. Zauroczy\u0142a sob\u0105, sprawi\u0142a, \u017ce czyta\u0142am zafascynowana nie chc\u0105c odrywa\u0107 si\u0119 od lektury. Jednak\u017ce wielokrotnie zmusza\u0142am si\u0119 do od\u0142o\u017cenia ksi\u0105\u017cki, rozwleka\u0142am czytanie w czasie, bo nie chcia\u0142am, by przygoda za szybko si\u0119 sko\u0144czy\u0142a. <\/p>\n

Narratorem jest tutaj B\u0142a\u017cej – g\u0142upi brat, swojego m\u0105drego brata Mateusza. Tak to okre\u015bla, tak m\u00f3wi. A w zasadzie to nie m\u00f3wi, tylko szepcze. B\u0142a\u017cej wyszeptuje nam ca\u0142\u0105 opowie\u015b\u0107. Opowie\u015b\u0107 o \u017cyciu jego – g\u0142upiego B\u0142a\u017ceja, tylko B\u0142a\u017ceja. O \u017cyciu swego brata Bli\u017aniaka, m\u0105drego Mateusza. O \u017cyciu \u017cony jego m\u0105drego brata, r\u00f3wnie m\u0105drej i pi\u0119knej Marty – Bogini. O \u017cyciu ich ojca, matki, os\u00f3b, kt\u00f3re ich odwiedzaj\u0105. O \u017cyciu. O \u017cyciu og\u00f3lnie, o \u017cyciu w Po\u015bwiatowie na dworcu, gdzie teraz mieszkaj\u0105. O \u017cyciu jakie by\u0142o, jakie przemin\u0119\u0142o, jakie jest i jakie by\u0107 by mog\u0142o. \u017bycie, \u017cycie jest tu kluczowe.<\/p>\n

Nasi bohaterowie mieszkaj\u0105 z dala od wszystkich. Daleko, w wyremontowanym dworcu. Ich \u017cycie wydaje si\u0119 by\u0107 idealne, sielankowe, mo\u017cemy go zazdro\u015bci\u0107. Ale to tylko pozory. Ich codzienno\u015b\u0107, r\u00f3\u017cni si\u0119 od codzienno\u015bci jak\u0105 znamy. Wydaje si\u0119 by\u0107 taka beztroska, \u017ce czytaj\u0105c, ma si\u0119 ch\u0119\u0107 tak\u017ce zostawi\u0107 wszystko i uciec przed rzeczywisto\u015bci\u0105. Bo ucieczka jest tu istotna. To rzecz, kt\u00f3ra jest wsp\u00f3lna dla bohater\u00f3w. Ale ka\u017cdy uskutecznia j\u0105 na w\u0142asny spos\u00f3b. Niekt\u00f3rzy uciekaj\u0105 z kraju, inni chowaj\u0105 si\u0119 przed zwyczajno\u015bci\u0105, codzienno\u015bci\u0105. A jeszcze inni, jak B\u0142a\u017cej, uciekaj\u0105 i chowaj\u0105 si\u0119 wewn\u0105trz siebie, gdzie nikt nie ma do nich dost\u0119pu. Wtedy pozostaje ju\u017c tylko wr\u00f3\u017cenie z tytu\u0142owych wn\u0119trzno\u015bci. Rozpami\u0119tywanie, rozgrzebywanie ich, wracanie do przesz\u0142o\u015bci i mierzenie si\u0119 z rzeczami, kt\u00f3re gryz\u0142y nas dawno temu. Bo one tam s\u0105, zawsze b\u0119d\u0105. Gdy\u017c tak naprawd\u0119, przed niekt\u00f3rymi rzeczami, po prostu nie da si\u0119 uciec.<\/p>\n

„Wr\u00f3\u017cenie z wn\u0119trzno\u015bci” to publikacja bardzo melancholijna. Wci\u0105ga, cho\u0107 fabu\u0142a nie jest bardzo skomplikowana. Mo\u017cna wr\u0119cz powiedzie\u0107, \u017ce w ksi\u0105\u017cce nie wiele si\u0119 dzieje. Nie ma tu wartkiej akcji, a ludzie \u017c\u0105dni wra\u017ce\u0144 mog\u0105 na nie czeka\u0107 z ut\u0119sknieniem i nigdy si\u0119 ich nie doczekaj\u0105. Ale ten spok\u00f3j jaki serwuje nam Szostak, ta cisza, ta melancholia i wszechogarniaj\u0105cy smutek s\u0105 tak dotkliwe, \u017ce zatapiamy si\u0119 w lekturze. Zatapiamy si\u0119 w opowie\u015bci snutej, szeptanej przez B\u0142a\u017ceja i cho\u0107 z pewno\u015bci\u0105 nie jest to podr\u00f3\u017c \u0142atwa, nie chcemy jej ko\u0144czy\u0107. Cho\u0107 nie jest to przygoda daj\u0105ca ukojenie, tkwimy w niej, zyskuj\u0105c coraz wi\u0119ksz\u0105 doz\u0119 l\u0119ku przed \u015bwiatem. Ogrom niedopowiedze\u0144 zmusza nas do my\u015blenia, do rozwa\u017ca\u0144 o przemijaniu, utracie czy te\u017c o ucieczce. I w pewnej chwili dochodzimy do momentu, \u017ce sami te\u017c chcieliby\u015bmy uciec. Mo\u017ce nawet rozwa\u017camy jak to zrobi\u0107. A gdy w ko\u0144cu dotrze do nas, \u017ce jest to niemo\u017cliwe, smutek pog\u0142\u0119bia si\u0119 jeszcze bardziej. Ale to jeden z najprzyjemniejszych smutk\u00f3w, jakie w \u017cyciu do\u015bwiadczy\u0142am. I to jedna z lepszych ksi\u0105\u017cek, jakie w ostatnim czasie przeczyta\u0142am. <\/p>\n


\nZa ksi\u0105\u017ck\u0119 dzi\u0119kuj\u0119 wydawnictwu:<\/strong>

\n\"powergraph<\/a><\/center><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

„Wr\u00f3\u017cenie z wn\u0119trzno\u015bci” swoim tytu\u0142em przywodzi na my\u015bl krwawy obraz. Ludzie, kt\u00f3rzy widzieli co czytam, nie byli zbytnio zaskoczeni, znaj\u0105c<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[448,776,158],"tags":[887,886,885,884,879],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1992"}],"collection":[{"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1992"}],"version-history":[{"count":6,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1992\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2001,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1992\/revisions\/2001"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1992"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1992"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1992"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}