{"id":1975,"date":"2016-03-30T14:31:55","date_gmt":"2016-03-30T13:31:55","guid":{"rendered":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/?p=1975"},"modified":"2016-03-30T14:31:55","modified_gmt":"2016-03-30T13:31:55","slug":"prezes-i-kreska-jak-koty-tlumacza-sobie-swiat-lukasz-orbitowski","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/prezes-i-kreska-jak-koty-tlumacza-sobie-swiat-lukasz-orbitowski\/","title":{"rendered":"Prezes i Kreska. Jak koty t\u0142umacz\u0105 sobie \u015bwiat – \u0141ukasz Orbitowski"},"content":{"rendered":"

Gdy pierwszy raz zobaczy\u0142am pocz\u0105tek tytu\u0142u: „Prezes i Kreska”, z pewno\u015bci\u0105 nie skojarzy\u0142o mi si\u0119 to z kotami. My\u015bla\u0142am, \u017ce b\u0119dzie to historia o prezesie wielkiej korporacji, usypuj\u0105cym r\u00f3wniutk\u0105 kresk\u0119 kokainy. Gdy doczyta\u0142am dalsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 tytu\u0142u, dosz\u0142am do wniosku, \u017ce koty Orbitowskiego chyba nie b\u0119d\u0105 jednak wci\u0105ga\u0107 koki. Ale my\u015bla\u0142am, \u017ce te imiona w mojej g\u0142owie, ju\u017c zawsze b\u0119d\u0105 kojarzy\u0107 si\u0119 jednoznacznie. Myli\u0142am si\u0119.<\/p>\n

Przyznaj\u0119, nie przepadam za kotami. Niepoj\u0119te jest dla mnie uwielbienie dla nich. Zatem co sk\u0142oni\u0142o mnie do si\u0119gni\u0119cia po t\u0119 pozycj\u0119? Nazwisko autora i fakt, \u017ce to bajka. Zwierz\u0119ta, nie wa\u017cne jakie, s\u0105 zawsze wdzi\u0119cznymi bohaterami bajek dla dzieci. Dzi\u0119ki nim w\u0142a\u015bnie, \u0142atwiej zrozumie\u0107 \u015bwiat, poj\u0105\u0107 otaczaj\u0105c\u0105 rzeczywisto\u015b\u0107. A koty, niekiedy inteligentne, czasem strachliwe i g\u0142upawe, ten \u015bwiat pr\u00f3buj\u0105 t\u0142umaczy\u0107. Nie nam, tylko sobie. My je tylko obserwujemy, pods\u0142uchujemy i my\u015blimy razem z nimi: dlaczego jest tak, a nie inaczej?<\/p>\n

My\u015bl\u0119, \u017ce to \u015bwietna sprawa, napisa\u0107 ksi\u0105\u017ck\u0119 specjalnie dla swojego syna. A dodatkowo zaprosi\u0107 do wsp\u00f3\u0142pracy swego ojca, kt\u00f3ry zilustruje lektur\u0119 dedykowan\u0105 jego wnukowi. Mo\u017cna by powiedzie\u0107, \u017ce to taka rodzinna ksi\u0105\u017cka. Mog\u0142oby si\u0119 wydawa\u0107, \u017ce jest ona przeznaczona dla nie wielkiego, \u015bcis\u0142ego grona. Ale nie, to lektura uniwersalna, w dodatku warta uwagi.<\/p>\n

Orbitowski w swojej ksi\u0105\u017ceczce udawania nam, \u017ce nie pozwoli si\u0119 zaszufladkowa\u0107. Pokazuje, \u017ce jest w stanie pisa\u0107 w r\u00f3\u017cnych gatunkach, r\u00f3\u017cnym stylem i jest w stanie z horroru przeskoczy\u0107 wprost na kartki ksi\u0105\u017cki dla dzieci. Wychodzi mu to bardzo dobrze. Nie ma tu horrorowych nalecia\u0142o\u015bci, co \u015bwiadczy o tym, \u017ce Orbitowski jest po prostu dobrym pisarzem. Nikt nie ginie, nie ma potwor\u00f3w wype\u0142zaj\u0105cych z szafy. Za to jest prosta bajka. 38 kr\u00f3tkich opowie\u015bci o dw\u00f3ch domowych kotach. Prezes i Kreska mieszkaj\u0105 pod jednym dachem, cho\u0107 r\u00f3\u017cni\u0105 si\u0119 od siebie bardzo, nie tylko wygl\u0105dem. Te r\u00f3\u017cnice cz\u0119sto s\u0105 pocz\u0105tkiem do ciekawych, kocich dyskusji.<\/p>\n

Jeste\u015bmy obserwatorami dialog\u00f3w, dotycz\u0105cych \u017cycia, \u015bwiata. Wbrew temu co mog\u0142oby si\u0119 wydawa\u0107, nie jest to ksi\u0105\u017cka wy\u0142\u0105cznie dla dzieci. Pi\u0119kna jest w niej ta uniwersalno\u015b\u0107, dzi\u0119ki czemu ka\u017cdy, bez wzgl\u0119du na wiek mo\u017ce czerpa\u0107 rado\u015b\u0107 z tej lektury. Cho\u0107 niekt\u00f3re problemy bohater\u00f3w wydaj\u0105 si\u0119 b\u0142ahe, to odpowied\u017a na nie, nie do ko\u0144ca taka jest. Rozwa\u017cania filozoficzne, nawi\u0105zania do mitologii, to wszystko zostaje przemycone pod postaci\u0105 bajki.<\/p>\n

\"prezes<\/a><\/p>\n

Dodatkowym atutem jest tu wydanie. Powergraph odwali\u0142 tu kawa\u0142 dobrej roboty. Masywna, niemal kwadratowa publikacja w twardej oprawie, prezentuje si\u0119 pi\u0119knie. Czer\u0144 ok\u0142adki, \u015bwietnie kontrastuje z bia\u0142ymi elementami. Do tego krwisto-czerwony napis i wszyta zak\u0142adka wst\u0105\u017ckowa o tym samym kolorze. Wizualnie prezentuje si\u0119 to tak dobrze, \u017ce nie spos\u00f3b przej\u015b\u0107 oboj\u0119tnie i chocia\u017c nie dotkn\u0105\u0107, nie otworzy\u0107 tego dzie\u0142a. A gdy je otworzymy, ujrzymy nie tylko tre\u015b\u0107, ale i r\u00f3\u017cnorodne tytu\u0142y, wkomponowane, dostosowane do tre\u015bci. Ka\u017cdy tytu\u0142 opowiastki, wygl\u0105da inaczej. To ciekawe i bardzo \u0142adne urozmaicenie.<\/p>\n

Tak jak pisa\u0142am na pocz\u0105tku, my\u015bla\u0142am, \u017ce nie uwolni\u0119 si\u0119 od mojej pocz\u0105tkowej wizji z na\u0107panym prezesem. Myli\u0142am si\u0119. Obraz ten wypar\u0142am ju\u017c na samym pocz\u0105tku lektury. Autor od pierwszych s\u0142\u00f3w zauroczy\u0142 mnie stworzonym \u015bwiatem. I cho\u0107 nie lubi\u0119 kot\u00f3w, te dwa pokocha\u0142am. Uwielbiam to w jaki spos\u00f3b rozmawiaj\u0105, jak bardzo si\u0119 r\u00f3\u017cni\u0105. A przede wszystkim podoba mi si\u0119, jakie s\u0105 sobie bliskie, jakimi uczuciami darz\u0105 siebie nawzajem. <\/p>\n

„Prezes i Kreska. Jak koty t\u0142umacz\u0105 sobie \u015bwiat” to lektura przepe\u0142niona ciep\u0142ymi uczuciami, kt\u00f3re zmi\u0119kcz\u0105 nawet najtwardsze serce. Pe\u0142na mi\u0142o\u015bci, zrozumienia i akceptacji. To lektura, kt\u00f3ra ma szans\u0119 ukoi\u0107 nasze nerwy i sprawi\u0107, \u017ce b\u0119dziemy my\u015ble\u0107 lepiej o sobie i innych. \u017be nie b\u0119dziemy ju\u017c tak surowi, oceniaj\u0105cy. To kocie ciep\u0142o, ch\u0119\u0107 poj\u0119cia \u015bwiata, oswojenia rzeczywisto\u015bci sprawia, \u017ce przestajemy by\u0107 oboj\u0119tni na to, co si\u0119 dzieje.<\/p>\n


\nZa ksi\u0105\u017ck\u0119 dzi\u0119kuj\u0119 wydawnictwu:<\/strong>

\n\"powergraph<\/a><\/center><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Gdy pierwszy raz zobaczy\u0142am pocz\u0105tek tytu\u0142u: „Prezes i Kreska”, z pewno\u015bci\u0105 nie skojarzy\u0142o mi si\u0119 to z kotami. My\u015bla\u0142am, \u017ce<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[448,776,158],"tags":[880,882,881,879,800],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1975"}],"collection":[{"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1975"}],"version-history":[{"count":8,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1975\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1985,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1975\/revisions\/1985"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1975"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1975"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1975"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}