{"id":1944,"date":"2016-03-22T23:08:38","date_gmt":"2016-03-22T22:08:38","guid":{"rendered":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/?p=1944"},"modified":"2016-03-22T23:08:38","modified_gmt":"2016-03-22T22:08:38","slug":"fahrenheit-451-teatr-wybrzeze","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/fahrenheit-451-teatr-wybrzeze\/","title":{"rendered":"Fahrenheit 451 – Teatr Wybrze\u017ce"},"content":{"rendered":"

W 1953 roku w Stanach, ukaza\u0142a si\u0119 powie\u015b\u0107. Jej autor Ray Bradbury, chwyci\u0142 za serca czytelnik\u00f3w, urzek\u0142 ludzko\u015b\u0107 swym dzie\u0142em na tyle, \u017ce w 1966 nakr\u0119cona zosta\u0142a adaptacja filmowa. Mamy rok 2016, Marcin Cecko, zainspirowany powie\u015bci\u0105, tworzy sztuk\u0119 teatraln\u0105. Re\u017cyser Marcin Liber, umieszcza j\u0105 na deskach Teatru Wybrze\u017ce.<\/p>\n

Fahrenheit 451, bo o tym tytule mowa, to opowie\u015b\u0107 o \u015bwiecie zamieszka\u0142ym przez dysfunkcyjne spo\u0142ecze\u0144stwo. \u015awiecie, w kt\u00f3rym czytanie ksi\u0105\u017cek i krytyczne my\u015blenie s\u0105 zakazane. W \u015bwiecie, w kt\u00f3rym z pewno\u015bci\u0105 nie chcia\u0142abym \u017cy\u0107. Ta antyutopijna historia, cho\u0107 z jednej strony wydaje si\u0119 by\u0107 nie realna, z drugiej zdaje si\u0119 tak prawdopodobna, \u017ce a\u017c przera\u017caj\u0105ca.<\/p>\n

Nie czyta\u0142am powie\u015bci Bradbury’ego. M\u00f3wi\u0119 o tym na pocz\u0105tku, by by\u0142o wiadomo, \u017ce nie b\u0119d\u0119 patrze\u0107 na sztuk\u0119 przez jej pryzmat. Postanowi\u0142am p\u00f3j\u015b\u0107 do teatru, z czystym umys\u0142em, niezm\u0105conym obrazami, tre\u015bciami ksi\u0105\u017cki b\u0119d\u0105cej inspiracj\u0105. Podesz\u0142am do tego jak do zwyk\u0142ego spektaklu, nie zastanawiaj\u0105c si\u0119, co by\u0142o przed nim i na czym by\u0142 wzorowany. Czy to dobrze? Dla mnie tak. Trzy godziny sp\u0119dzone w teatrze, nie by\u0142y dla mnie strat\u0105 czasu i bardzo dobrze si\u0119 bawi\u0142am. Czego nie mog\u0119 powiedzie\u0107 o kobietach, kt\u00f3re dorwa\u0142y mnie w przerwie i j\u0119cza\u0142y, \u017ce „beznadziejnie to wszystko jest zrobione, pokazane!”. Mo\u017ce wcze\u015bniej czyta\u0142y powie\u015b\u0107? A mo\u017ce zwyczajnie w teatrze szukamy zupe\u0142nie innych rzeczy. Ja swoje znalaz\u0142am, im si\u0119 nie uda\u0142o.<\/p>\n

Spektakl otwiera androgyniczny m\u0119\u017cczyzna Kaj, \u015bpiewaj\u0105cy w klatce. Jakub Mr\u00f3z ma pi\u0119kny g\u0142os i umila nam wiecz\u00f3r, u\u017cywaj\u0105c go. Znane utwory w jego aran\u017cacji nabieraj\u0105 \u015bwie\u017co\u015bci i s\u0105 tak przyjemne dla ucha, \u017ce gdy schodzi ze sceny, mo\u017cna poczu\u0107 zaw\u00f3d. Wspania\u0142a kreacja, wyrazista i niezwykle intryguj\u0105ca posta\u0107. I posta\u0107 bardzo istotna, jest on bowiem nie tylko wokalist\u0105, ale i narratorem.<\/p>\n

Pocz\u0105tek spektaklu by\u0142 bardzo statyczny. Kobieta przemierzaj\u0105ca scen\u0119 z siatami pomara\u0144czy, powracaj\u0105ca do domu, zajmuj\u0105ca si\u0119 dzieckiem. Dopiero gdy si\u0119 odezwa\u0142a, po g\u0142osie da\u0142o si\u0119 rozpozna\u0107, \u017ce to Katarzyna Figura. Rola jak\u0105 odegra\u0142a, bardzo r\u00f3\u017cni\u0105ca si\u0119 od tych, z jakich jest najbardziej znana. Mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce jest taka „nie Figurowa”, aseksualna wr\u0119cz.<\/p>\n

Jednak\u017ce je\u015bli kto\u015b id\u0105c do teatru, chce popatrze\u0107 na nagie cia\u0142a i tej seksualno\u015bci w spektaklu wyczekuje, dostanie j\u0105. Zwolennicy Facebook’owego trendu „s\u0105 cycki, jest like”, byliby zadowoleni bo nagie piersi pojawia\u0142y si\u0119 na scenie. Nie by\u0142o to jednak bezmy\u015blne \u015bwiecenie cyckami dla zyskania aprobaty publiczno\u015bci i odwr\u00f3cenia uwagi. Scenariusz jest sp\u00f3jny, jedna rzecz wynika z drugiej, lecz nie obesz\u0142o si\u0119 tu bez wprowadzenia chaosu i zamieszania porz\u0105dku, nie tylko przedstawionego \u015bwiata, ale i spektaklu.<\/p>\n

\u015awietnym dowodem jest na to g\u0142\u00f3wny bohater, wyst\u0119puj\u0105cy w trzech osobach, niczym B\u00f3g (cho\u0107 to ju\u017c moja, do\u015b\u0107 daleko id\u0105ca interpretacja, czy nawet nadinterpretacja w tym przypadku). W rol\u0119 Montaga wciela si\u0119: Piotr Biedro\u0144, Micha\u0142 Jaros oraz Maciej Konopi\u0144ski. Panowie nie maj\u0105 \u0142atwego zadania, ale synchroniczne wypowiadanie kwestii wychodzi im bardzo sp\u00f3jnie. Naprzemienne m\u00f3wienie, doka\u0144czanie zda\u0144 wypowiadanych przez pozosta\u0142ych Montag\u00f3w, mo\u017ce niedopracowane perfekcyjnie, ale wystarczaj\u0105co by osi\u0105gn\u0105\u0107 zadowalaj\u0105cy poziom.<\/p>\n

Zawsze zachwyca\u0142a mnie kondycja aktor\u00f3w. Ju\u017c samo m\u00f3wienie i szybkie przemieszczanie si\u0119 na scenie musi by\u0107 niezwykle m\u0119cz\u0105ce. Tutaj dochodz\u0105 dodatkowe elementy, jak chocia\u017cby robienie pompek przez Montag\u00f3w. Pompuj\u0105 jednocze\u015bnie wykrzykuj\u0105c swoje kwestie. Wida\u0107, \u017ce wymaga to od nich sporego wysi\u0142ku i cho\u0107 jeden z nich, ju\u017c ledwo dawa\u0142 rad\u0119, nie odpu\u015bci\u0142. Mia\u0142am wra\u017cenie, \u017ce m\u0119\u017cczyzna zaraz padnie i wyjdzie z roli, ale da\u0142 rad\u0119.<\/p>\n

Jak wida\u0107 rozwi\u0105zania zastosowane w spektaklu by\u0142y nie tylko m\u0119cz\u0105ce, ale i niebezpieczne. Dorota Androsz, jako Linda – Mildred, skacz\u0105ca w stroju wielkiego pluszaka, zawini\u0119ta w wielki, plastikowy worek, wygl\u0105da\u0142a jakby mia\u0142o zabrakn\u0105\u0107 jej powietrza. Szczerze m\u00f3wi\u0105c, zastanawia\u0142am si\u0119, czy kto\u015b z obsady zauwa\u017cy, je\u015bli naprawd\u0119 zacznie si\u0119 dusi\u0107. Wygl\u0105da\u0142o to do\u015b\u0107 gro\u017anie. Ale ta groza, niesamowita kondycja i \u015bwietna gra aktorki w po\u0142\u0105czeniu z intensywno\u015bci\u0105 i dynamik\u0105 sprawi\u0142a, \u017ce by\u0142a to jedna z lepszych, je\u015bli nie najlepsza, scena w ca\u0142ym spektaklu. Androsz by\u0142a rewelacyjna i ca\u0142e szcz\u0119\u015bcie, \u017ce si\u0119 nie udusi\u0142a.<\/p>\n

Warto wspomnie\u0107 tak\u017ce Katarzyn\u0119 Z. Michalsk\u0105 – zar\u00f3wno asystent re\u017cysera jak i \u015bwietna odtw\u00f3rczyni roli Klarysy. To posta\u0107 bardzo znacz\u0105ca dla fabu\u0142y, ale i odwa\u017cna kreacja bohaterki.<\/p>\n

\"fahrenheit\"<\/a><\/p>\n

Nie brakowa\u0142o tu tak\u017ce interakcji z widzem. Aktorzy niejednokrotnie przemawiali bezpo\u015brednio do nas. W pierwszym akcie, mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce wszyscy odegrali\u015bmy spor\u0105 rol\u0119 w przedstawieniu, robi\u0105c to, o co nas poprosili. Nasze dzia\u0142anie poniek\u0105d pozwoli\u0142o kontynuowa\u0107 wyst\u0119p. Natomiast w drugim akcie, interakcja dotyczy\u0142a tylko kilku, wybranych os\u00f3b. Ciekawy pomys\u0142, ciekawe rozwi\u0105zanie, ale za d\u0142ugie i nie dopracowane. Podczas gdy kilka wybranych os\u00f3b mia\u0142o swoje zadanie, reszta publiki nudzi\u0142a si\u0119 i oczekiwa\u0142a na „co\u015b”. Nie wiem jak inni, ale moje „co\u015b” oznacza\u0142o koniec, kt\u00f3rego wyczekiwa\u0142am z ut\u0119sknieniem.<\/p>\n

Fahrenheit 451 jest spektaklem bardzo nier\u00f3wnym, nie tylko ze wzgl\u0119du na d\u0142ugo\u015b\u0107, ale i przedstawiane tre\u015bci oraz spos\u00f3b ich podawania. Pierwszym akt trwa ponad dwie godziny, drugi zaledwie pi\u0119tna\u015bcie minut. Podczas gdy pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 jest niezwykle interesuj\u0105ca, bardzo dynamiczna, niekiedy wznios\u0142a, ale te\u017c zawieraj\u0105ca sporo specyficznego humoru, po przerwie wszystko si\u0119 zmienia.<\/p>\n

Szczerze m\u00f3wi\u0105c, gdybym wiedzia\u0142a, \u017ce tak b\u0119dzie wygl\u0105da\u0107 drugi akt, chyba bym go odpu\u015bci\u0142a i pojecha\u0142a do domu. Odnios\u0142am wra\u017cenie, \u017ce zosta\u0142o du\u017co pieni\u0119dzy do zagospodarowania i tw\u00f3rcy postanowili zakupi\u0107 mn\u00f3stwo drogich rekwizyt\u00f3w, element\u00f3w scenografii, by wykorzysta\u0107 je w pe\u0142ni. \u015amia\u0142o mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce ta cz\u0119\u015b\u0107 to przerost formy nad tre\u015bci\u0105. Te pi\u0119tna\u015bcie minut d\u0142u\u017cy\u0142o mi si\u0119 straszliwie, a wychodz\u0105c z teatru czu\u0142am wielk\u0105 ulg\u0119, \u017ce to ju\u017c koniec, ale te\u017c niesmak, po tak okropnym zako\u0144czeniu.<\/p>\n

Na szcz\u0119\u015bcie akt pierwszy by\u0142 tak dobry, \u017ce po czasie, gdy ju\u017c ockn\u0119\u0142am si\u0119, wydosta\u0142am si\u0119 z k\u0142\u0119b\u00f3w dymu zaserwowanego na koniec, te pocz\u0105tkowe doznania by\u0142y we mnie wci\u0105\u017c \u017cywe, a zako\u0144czenie po prostu wypar\u0142am z pami\u0119ci na jaki\u015b czas.<\/p>\n

Spektakl by\u0142 urozmaicony muzycznie. Przyczyni\u0142 si\u0119 do tego wspomniany ju\u017c Jakub Mr\u00f3z, ale tak\u017ce Filip Kaniecki, kt\u00f3ry zapewnia\u0142 nam muzyk\u0119 na \u017cywo. Dobre rozwi\u0105zanie – umieszczenie DJ’a w klatce z ca\u0142ym sprz\u0119tem i wo\u017cenie go po scenie. Z reszt\u0105, by\u0142o tu sporo dobrych rozwi\u0105za\u0144, ale te\u017c klatek. Te drugie, troch\u0119 mniej mi si\u0119 podoba\u0142y, ze wzgl\u0119du na sprawowan\u0105 rol\u0119. Krzywdzenie ksi\u0105\u017cek, by\u0142o elementem, kt\u00f3ry mnie bola\u0142, dos\u0142ownie. Ka\u017cdy cios zadany literaturze, wsp\u00f3\u0142odczuwa\u0142am. By\u0142o to do\u015b\u0107 przykre uczucie. Ale spe\u0142ni\u0142o swoje zadanie. Sztuka jest po to, by wywo\u0142ywa\u0107 emocje. Ja odczuwa\u0142am skrajne rzeczy, poprzez smutek, cierpienie, przemierza\u0142am w stron\u0119 rado\u015bci, czy wr\u0119cz euforii. Spektakl, kt\u00f3ry tak porusza widzem, to dobry spektakl. Cho\u0107 nie oby\u0142o si\u0119 bez drobnych b\u0142\u0119d\u00f3w, potkni\u0119\u0107 j\u0119zykowych, ca\u0142o\u015b\u0107 uwa\u017cam, za bardzo udan\u0105. M\u00f3wi\u0105c „ca\u0142o\u015b\u0107”, mam oczywi\u015bcie na my\u015bli pierwszy akt, drugi w dalszym ci\u0105gu, staram si\u0119 zapomnie\u0107 i udaje, \u017ce w og\u00f3le nie mia\u0142 miejsca.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W 1953 roku w Stanach, ukaza\u0142a si\u0119 powie\u015b\u0107. Jej autor Ray Bradbury, chwyci\u0142 za serca czytelnik\u00f3w, urzek\u0142 ludzko\u015b\u0107 swym dzie\u0142em<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[158,239],"tags":[861,857,859,864,852,862,853,858,856,850,851,855,860,863,854,849,240,242],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1944"}],"collection":[{"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1944"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1944\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1947,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1944\/revisions\/1947"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1944"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1944"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1944"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}