{"id":1897,"date":"2016-02-27T22:13:09","date_gmt":"2016-02-27T21:13:09","guid":{"rendered":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/?p=1897"},"modified":"2016-02-27T22:13:09","modified_gmt":"2016-02-27T21:13:09","slug":"wigilijne-psy-i-inne-opowiesci-lukasz-orbitowski","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wigilijne-psy-i-inne-opowiesci-lukasz-orbitowski\/","title":{"rendered":"Wigilijne psy i inne opowie\u015bci – \u0141ukasz Orbitowski"},"content":{"rendered":"

„Wigilijne psy i inne opowie\u015bci” wbrew pozorom, nie s\u0105 nowo\u015bci\u0105. Nowa jest tylko ich rozszerzona, podrasowana ods\u0142ona, kt\u00f3r\u0105 otrzymali\u015bmy dzi\u0119ki wydawnictwu SQN.<\/p>\n

\u0141ukasz Orbitowski jest znany dzi\u0119ki licznym opowiadaniom, felietonom, ale i powie\u015bciom. Jednak\u017ce „Inna dusza” zapewni\u0142a mu najwi\u0119kszy rozg\u0142os w ostatnim czasie. To dzi\u0119ki tej powie\u015bci, zosta\u0142 laureatem Paszportu Polityki 2015. Teraz, po otrzymaniu tego presti\u017cowego wyr\u00f3\u017cnienia, po jedenastu latach od pierwszego wydania „Wigilijnych ps\u00f3w”, ponownie atakuj\u0105 one czytelniczy \u015bwiat.<\/p>\n

Atak jest tutaj jak najbardziej dobrym okre\u015bleniem. Proza Orbitowskiego bywa ostra, drapie\u017cna, a dzi\u0119ki temu bardzo wci\u0105gaj\u0105ca. Autor pokazuje nam brutalny, paskudny \u015bwiat. Rzeczywisto\u015b\u0107, z kt\u00f3r\u0105 trzeba si\u0119 zmierzy\u0107, cho\u0107 nie zawsze mamy na to ochot\u0119. Pi\u0119kny, zmys\u0142owy taniec fikcji i autentyczno\u015bci wiruje nam przed oczyma wyobra\u017ani. Podczas lektury rozbrzmiewa specyficzny, tak dobrze znany podk\u0142ad: muzyka miasta. Dla kogo\u015b, kto od urodzenia mieszka w centrum miasta, to bardzo charakterystyczna melodia. Kto\u015b, kto przez ponad dwadzie\u015bcia lat mieszka\u0142 w dzielnicy, nie koniecznie ciesz\u0105cej si\u0119 dobr\u0105 s\u0142aw\u0105, klimaty te s\u0105 bardzo bliskie. Codzienno\u015b\u0107 blokowiska, ciemne, zapomniane uliczki, rejony w kt\u00f3re lepiej si\u0119 nie zapuszcza\u0107, je\u015bli nie zna si\u0119 odpowiednich ludzi. To tematy, kt\u00f3re nie s\u0105 mi obce, dzi\u0119ki czemu z olbrzymi\u0105 \u0142atwo\u015bci\u0105 wesz\u0142am w przedstawiony tu \u015bwiat i \u0142ykn\u0119\u0142am opowiedziane historie.<\/p>\n

Wi\u0119kszo\u015b\u0107 akcji umieszczona jest nie gdzie indziej, a w rodzinnym mie\u015bcie autora a tak\u017ce tym, kt\u00f3re ub\u00f3stwiam – w Krakowie. Kilka razy wspominany jest tak\u017ce Gda\u0144sk – moje rodzinne miasto. Zatem nie trudno si\u0119 domy\u015bli\u0107, \u017ce wielk\u0105 rado\u015b\u0107 sprawia\u0142o mi czytanie i przemieszczanie si\u0119 po ulicach mych dw\u00f3ch, ulubionych miejscowo\u015bci. Zw\u0142aszcza, \u017ce opisy s\u0105 wyra\u017ane, konkretne i szybko pobudzaj\u0105 wyobra\u017ani\u0119. Pomimo dosadnych opis\u00f3w lokacji, autor najwi\u0119ksz\u0105 wag\u0119 przywi\u0105zuje do postaci. To one s\u0105 tu najistotniejsze, bo ich dotyczy wszystko, co dzieje si\u0119 na tym pod\u0142ym \u015bwiecie. Wyrazi\u015bci bohaterowie, potrafi\u0105 wzbudza\u0107 w nas skrajne emocje. Nie przypominam sobie postaci, kt\u00f3ra by\u0142aby zwyczajnie oboj\u0119tna, a jej los by mnie nie obchodzi\u0142.<\/p>\n

\"wigilijne<\/a><\/p>\n

Pierwszy raz czyta\u0142am Orbitowskiego skumulowanego w tak du\u017cej dawce na raz. Przewa\u017cnie by\u0142o to jedno opowiadanie, jaki\u015b felieton. Nigdy wcze\u015bniej nie mia\u0142am do czynienia z tak du\u017cym \u0142adunkiem w kr\u00f3tkim czasie. My\u015bl\u0119, \u017ce to by\u0142 b\u0142\u0105d. B\u0142\u0105d, kt\u00f3ry teraz sukcesywnie musz\u0119 zacz\u0105\u0107 naprawia\u0107. „Wigilijne psy i inne opowie\u015bci” zawieraj\u0105 jedena\u015bcie tekst\u00f3w. Niby ma\u0142o, a jednak bardzo du\u017co. Nie jestem w stanie powiedzie\u0107, kt\u00f3ry podoba\u0142 mi si\u0119 najbardziej. Ka\u017cdy z nich mia\u0142 w sobie „to co\u015b”, co sprawia\u0142o, \u017ce nie chcia\u0142am przesta\u0107 czyta\u0107. „Serce kolei” – uk\u0142on w stron\u0119 Grabi\u0144skiego. \u015awi\u0105teczno- nie \u015bwi\u0105teczny nastr\u00f3j zawarty by\u0142 w tytu\u0142owym opowiadaniu. „Autostrada” – tekst kt\u00f3ry dobitnie przypomnia\u0142 mi o przemijaniu. Z reszt\u0105, nie tylko ten tekst. Ten zbi\u00f3r nie by\u0142 dla mnie zwyk\u0142ym zbiorem, tylko takim, zmuszaj\u0105cym do refleksji. Refleksji nad \u017cyciem og\u00f3lnie, wspomnianym przemijaniem, dobrem, z\u0142em. Sporo my\u015bla\u0142am o warto\u015bciach, priorytetach. Nie s\u0105 to t\u0119pe, nic nie wnosz\u0105ce opowiadanka. Jest to m\u0105dra groza. Groza najstraszniejsza na \u015bwiecie: groza codzienno\u015bci.<\/p>\n

Autor ju\u017c we wst\u0119pie m\u00f3wi nam o tym, \u017ce podczas pracy redaktorskiej do wznowienia, stara\u0142 si\u0119, by zmieni\u0107 jak najmniej. \u017be zale\u017ca\u0142o mu, na zachowaniu m\u0142odzie\u0144czego charakteru tekst\u00f3w. My\u015bl\u0119, \u017ce mu si\u0119 to uda\u0142o. „Wigilijne psy i inne opowie\u015bci” to zbi\u00f3r, w kt\u00f3rym czu\u0107 m\u0142odo\u015b\u0107, nieodpowiedzialno\u015b\u0107, momentami naiwno\u015b\u0107. Czu\u0107 ten mocno piel\u0119gnowany bunt, solidnie podlewany alkoholem i dokarmiany u\u017cywkami, aby przetrwa\u0142 jak najd\u0142u\u017cej. I przetrwa\u0142 do teraz, dzi\u0119ki tym historiom. Przetrwa jeszcze d\u0142u\u017cej, tak d\u0142ugo, jak b\u0119dzie mia\u0142 czytelnik\u00f3w. Czyli my\u015bl\u0119, \u017ce nie umrze nigdy, bo naprawd\u0119 warto poczu\u0107 go na w\u0142asnej sk\u00f3rze.<\/p>\n


\nZa ksi\u0105\u017ck\u0119 dzi\u0119kuj\u0119 wydawnictwu:<\/strong>

\n\"Wydawnictwo<\/a><\/center><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

„Wigilijne psy i inne opowie\u015bci” wbrew pozorom, nie s\u0105 nowo\u015bci\u0105. Nowa jest tylko ich rozszerzona, podrasowana ods\u0142ona, kt\u00f3r\u0105 otrzymali\u015bmy dzi\u0119ki<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[448,776,158],"tags":[210,522,410,710,801,354,800],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1897"}],"collection":[{"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1897"}],"version-history":[{"count":3,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1897\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1901,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1897\/revisions\/1901"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1897"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1897"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1897"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}