![\"poklosie\"](\"http:\/\/agapilecka.pl\/blog\/wp-content\/uploads\/2015\/07\/poklosie.jpg\")
<\/a><\/p>\nKr\u00f3tkim, bardzo kr\u00f3tkim wst\u0119pem uraczy\u0142 nas nie kto inny, a Stefan Darda. Wst\u0119p naprad\u0119 nie d\u0142ugi, ale raczej nie chodzi\u0142o tu o tre\u015b\u0107 tylko o nazwisko polecacza.<\/p>\n
Marek Zychla, swoim tekstem pt. „Chyba”, przenosi nas do Irlandii. Tekst podszyty niepewno\u015bci\u0105, zawahaniem. Wszystko poddawane jest w w\u0105tpliwo\u015b\u0107 prze owe, magiczne tytu\u0142owe s\u0142owo. S\u0142owo bardzo mi bliskie, zatem i tekst przypad\u0142 mi do gustu, cho\u0107 nie przepdam za zakupami. Natomiast „Fhabhtanna” to tekst w kt\u00f3rym g\u0142\u00f3wn\u0105 rol\u0119 odgrywa pies. Mo\u017ce nie tak przera\u017caj\u0105cy jak „Cujo”, jednak\u017ce te\u017c ma w sobie co\u015b mrocznego a jego fantastyczne umiej\u0119tno\u015bci pozwalaj\u0105 nie tylko zaintrygowa\u0107, ale i przerazi\u0107 czytelnika.<\/p>\n
„To nie TO” jest tekstem, kt\u00f3ry ju\u017c w tytule nawi\u0105zuje bezpo\u015brednio do tw\u00f3rczo\u015bci Mistrza. Kacper Kotulak, od razu wrzuca nas na g\u0142\u0119bok\u0105 wod\u0119. Bez zabawy, bez owijania w bawe\u0142n\u0119, po prostu, hop – tak w stylu Kinga. I taki te\u017c styl utrzymany jest do samego ko\u0144ca pasjonuj\u0105cej, klaunowej opowie\u015bci. Z kolei „Death Metal” tego samego autora, to tekst stosunkowo kr\u00f3tki, co wcale nie jest wad\u0105. Z\u0142owroga gitara to i\u015bcie mistrzowski, intryguj\u0105cy pomys\u0142, a tak\u017ce sprawnie przeprowadzona narracja.<\/p>\n
Juliusz Wojciechowicz w opowiadaniu „\u015awiniak”, wbrew pozorom nie wykorzysta\u0142 zwierz\u0119cia do odegrania g\u0142\u00f3nej roli, tylko… rower. Ewidentne nawi\u0105zanie do „Christine” Kinga.<\/p>\n
Jaros\u0142aw Turowski wprowadza nas w „Cierniowy Dw\u00f3r” gdzie od samego pocz\u0105tku gra na naszych emocjach. Opowiadanie jest przepe\u0142nione smutkiem, ale i nienawi\u015bci\u0105, determinacj\u0105. Przed m\u0142od\u0105, g\u0142\u00f3wn\u0105 bohaterk\u0105 trudne zadanie, nie tylko ze wzgl\u0119du na wyzwanie fizyczne, ale i \u0142adunek emocjonalny z jakim musi sie upora\u0107. \u0141adunek na tyle silny, \u017ce tak\u017ce czytelnikowi si\u0119 oberwie.<\/p>\n
„Status Quo” to tekst napisany przez jedyn\u0105 kobiet\u0119 w zbiorze. Tekst najd\u0142u\u017cszy w antologii, bo licz\u0105cy ponad sto stron. Jak dla mnie, m\u00f3g\u0142by liczy\u0107 o wiele wi\u0119cej. Nawet nie obrazi\u0142abym si\u0119, gdyby by\u0142 on odr\u0119bn\u0105 publikacj\u0105. Mo\u017ce i tekst najmniej Kingowy, za to najbardziej przypadaj\u0105cy mi do gustu. Paulina Kr\u00f3l, ju\u017c samym nazwiskiem nawi\u0105zuje do tw\u00f3rczo\u015bci mistrza, zatem nic dziwnego, \u017ce tekst by\u0142 taki dobry. Fabu\u0142y zdradza\u0107 nie b\u0119d\u0119, ale powiem tak. Czytam sporo antologii i w wi\u0119kszo\u015bci s\u0105 one zwyczajnie przeci\u0119tne. Czasem zdarzy si\u0119 jaki\u015b lepszy tekst, czasem jaki\u015b gorszy, ale to si\u0119 wyr\u00f3wnuje i s\u0105 one po prostu zwyk\u0142ymi antologiami, przy kt\u00f3rych lekturze mo\u017cna si\u0119 dobrze bawi\u0107, a p\u00f3\u017aniej zapomnie\u0107 wi\u0119kszo\u015b\u0107 tekst\u00f3w. „Status Quo” wyr\u00f3\u017cnia si\u0119 nie tylko w Pok\u0142osiu, ale i og\u00f3lnie na tle polskich antologii jakie mia\u0142am okazj\u0119 przeczyta\u0107. Ju\u017c dawno nie czyta\u0142am tak dobrego opowiadania, tak wci\u0105gaj\u0105cego, intryguj\u0105cego i z tak dopracowan\u0105 cudown\u0105 narracj\u0105. Absolutnie mnie ono uj\u0119\u0142o. Na nowo zakocha\u0142am si\u0119 w tw\u00f3rczo\u015bci Pauliny i z niecierpliwo\u015bci\u0105 b\u0119d\u0119 wyczekiwa\u0107, a\u017c w ko\u0144cu napisze i wyda powie\u015b\u0107, co mam nadziej\u0119 kiedy\u015b nast\u0105pi.<\/p>\n
Wbrew pozorom, czytaj\u0105c „Pok\u0142osie”, stara\u0142am si\u0119 nie patrze\u0107 na nie przez pryzmat tw\u00f3rczo\u015bci Kinga. Fakt, \u017ce co\u015b jest w ho\u0142dzie danemu autorowi, nie oznacza dla mnie, \u017ce musi by\u0107 jego kopi\u0105. To bardziej opowiadania fan\u00f3w, mniej lub bardziej inspirowane tekstami swego mistrza. Jak wysz\u0142o? Jak to w antologiach: nie r\u00f3wno. Gdyby usun\u0105\u0107 ze zbioru jeden tekst, by\u0142oby zwyczajnie, przeci\u0119tnie, nic specjalnego. Po prostu: dobrze. Ale tekstu nie usuwamy, jest on tam, siedzi, zajmuj\u0105c spor\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 zbiorku, dzi\u0119ki czemu jest: bardzo dobrze. Jak dla mnie Paulina Kr\u00f3l ratuje t\u0119 publikacj\u0119 i z przeci\u0119tno\u015bci wybija j\u0105 na co\u015b rewelacyjnego. A gdyby doda\u0107 do tego mroczn\u0105 ok\u0142adk\u0119, kt\u00f3r\u0105 stworzy\u0142 Darek Kocurek, a Gmork do\u0142o\u017cy\u0142 wszelkich stara\u0144, aby pi\u0119knie to wyda\u0107 – ksi\u0105\u017cka staje si\u0119 godna polecenia. Co te\u017c w\u0142a\u015bnie robi\u0119: polecam. <\/p>\n